Κάπου Χάθηκα...

Βρόχινη σκέψη με τυλίγει.
Σα μεταξένια φορεσιά,
Έναν ωκεανό κορμί χαϊδεύει.
Πόρπη χρυσή
το αλαβάστρινο εγώ σου.
Ναυαγισμένο σ' ένα απάνεμο λιμάνι.
Μα, είναι Λαβύρινθος,
μια περιπλάνηση αφής
η κάθε διαδρομή μου...
Φταίω εγώ...
που λάθος θάλασσες,
στιγμές νεκρές θέλω να ταξιδεύω.
Κενός τυφώνας ηδονής
μοιάζει το κύμα.
Ομίχλη σφαίρα η κάθε ξαστεριά.
Αύρα ανελέητη
μια ζεστασιά ωχρή
τη μοναξιά μου να αγκαλιάζει.
Κι εγώ Αριάδνη της Στεριάς...
να 'χω για χάρτη μου
ένα παρθένο νήμα...