Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2009

' Διαφορετική Ειρήνη'

Γιατί να είσαι έτσι κόσμε?
Είμαι απλά ένα παιδί στα σκοτεινά σοκάκια
Αθτά τα σκοτεινά σοκάκια με κάνουν να δω όλη σου τη φρίκη
Οι εικόνες αυτές της διαφορετικής ειρήνης έχουν κάνει
την κάρδια μου σε κάθε χτύπο να σπαράζει

Απάντησέ μου κόσμε...
Ακόμα περιμένω να δω το παιδί εκείνο
που πριν πέσει από τη φρίκη φώναξε δυνατά¨
"να με θυμάσαι"
Πάλεψε για σένα
Πέθανε για σένα

Και σε ρωτώ κόσμε
Δεν ηρέμησες ποτέ?
Δεν γαλήνεψες ποτέ?

Πώς μπορείς κόσμε, πεσ μου!
Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω μόνο οτι με φοβίζει
Το χαμόγελο φαντάζει μια μαγική εικόνα στα μάτια μου

Με ακούς?
Σου μιλάω με μια σφαίρα στο στήθος κόσμε...
Θυμάμαι ξανά τα λόγια εκείνου του παιδιού και σε ρωτώ
θα με θυμάσαι?

Αντίο κόσμε...
Ήμουν απλά ένα παιδί στα
σκοτεινά σοκάκια της 'διαφορετικής ειρήνης'...

2 σχόλια:

Τη 17 Φεβρουαρίου 2009 στις 9:34 μ.μ. , Ο χρήστης Blogger mathimoudania είπε...

Ένα ποίημα για να μην ξεχνάμε τον άθλιο κόσμο στον οποίο ζούμε... Με αγάπη από τη Matsir!

 
Τη 21 Φεβρουαρίου 2009 στις 12:25 π.μ. , Ο χρήστης Anonymous Ανώνυμος είπε...

ΟΣΟ ΑΘΛΙΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ,ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΘΕΙ...ΟΣΟ ΘΑ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟ 'ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ' ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙΟΥ,ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ...ΤΣΙΡΟΥΔΑ ΣΥΜΑΘΗΤΡΙΑ ΜΠΡΑΒΟ από Ευφροσύνη

 

Δημοσίευση σχολίου

Εγγραφή σε Σχόλια ανάρτησης [Atom]

<< Αρχική σελίδα